بیمار با شکایت زیبایی مراجعه کرده بود. در معاینه، یک دیاستم در ناحیهٔ میدلاین بین دندانهای سانترال وجود داشت. علاوه بر آن، در ناحیهٔ دیستال سانترال نیز فضا دیده میشد. عرض دندانها در محدودهٔ نرمال قرار داشت.
در بررسی طرح درمان زیبایی، بستن دیاستم با لمینیت بهصورت مستقیم باعث افزایش عرض سانترالها میشد. در این شرایط، چون بیمار به ابعاد نرمال دندانهای خود عادت دارد، پهن شدن دندانها میتوانست از نظر ذهنی و زیباییشناختی برای او قابل پذیرش نباشد.
برای جلوگیری از پهن شدن سانترالها، لازم بود از ناحیهٔ دیستال سانترال تراش انجام شود. اما در این حالت، فضای ایجادشده ناچاراً به دندان لترال منتقل میشد و باعث افزایش عرض دندان ۲ میگردید. برای جلوگیری از این افزایش عرض، مجدداً نیاز به تراش از دیستال دندان ۲ و انتقال فضا به دندان بعدی ایجاد میشد.
در مجموع، درمان زیبایی مستقیم در این وضعیت یا به دندانهای بیش از حد پهن منجر میشد، یا مستلزم تراش زنجیرهای و غیرمحافظهکارانه از سطوح دیستال دندانهای قدامی بود.
بر این اساس، تصمیم گرفته شد که ابتدا بیمار جهت درمان ارتودنسی ارجاع داده شود تا فضاها بهصورت اصولی و متناسب توزیع شوند. پس از اصلاح موقعیت دندانها، امکان انجام ماکآپ و ارزیابی نتیجهٔ نهایی زیبایی پیش از ورود به فاز درمان پروتزی و تحمیل هزینه به بیمار فراهم خواهد شد.