بیمار برای بررسی دندان قدامی مراجعه کرده بود؛ تصمیم قبلی مشخص بود: کشیدن دندان و جایگزینی با ایمپلنت.
اما برای بیمار، از دست دادن این دندان فقط یک اقدام درمانی نبود؛ یک مسئله زیبایی و احساسی مهم بود.
در بررسی رادیوگرافیک، ضایعهای در ناحیه سرویکال دیده میشد که با الگوی External Cervical Resorption (ECR) همخوانی داشت. ضایعه به سمت پالپ پیشروی کرده و باعث تضعیف ساختار ریشه شده بود.
در مراحل پیشرفته، این وضعیت اغلب به کشیدن دندان منتهی میشود؛ اما اگر حذف کامل بافت رزورپتیو و ایجاد سیل مناسب امکانپذیر باشد، حفظ دندان هنوز میتواند قابل بررسی باشد.
به جای تصمیم فوری برای اکسترکشن، گزینه حفظ دندان مطرح شد و بیمار برای نظر دوم ارجاع گردید.
طرح درمان پیشنهادی شامل:
- پر کردن کامل کانال با MTA به دلیل ضعف دیواره و احتمال ارتباط با پالپ
- دسترسی جراحی و حذف بافت رزورپتیو از خارج (debridement)
- پیگیری ۶ ماهه برای ارزیابی توقف روند تحلیل
در تحلیل سرویکال پیشرفته، حذف بافت فعال رزورپتیو شرط توقف بیماری است و MTA میتواند سیل بیولوژیک قابل اعتمادی ایجاد کرده و به ترمیم بافت سخت کمک کند.
ایمپلنت درمانی قابل پیشبینی است؛ اما در صورت امکان، حفظ دندان طبیعی همچنان ارزش بیولوژیک و روانی بالایی دارد.
گاهی کنار یونیت، تصمیم درست نه در جایگزینی، بلکه در دادن یک شانس آگاهانه برای حفظ دندان است.