Dental Ceramics
تعریف
سرامیکهای دندانی به گروهی از مواد ترمیمی غیر فلزی اطلاق میشود که بر پایه ساختار کریستالی و/یا شیشهای طراحی شدهاند و برای ساخت رستوریشنهای غیرمستقیم مورد استفاده قرار میگیرند. این مواد بسته به ترکیب و ریزساختار خود به چند دسته اصلی تقسیم میشوند: سرامیکهای سیلیکایی (مانند فلدسپاتیک و گلسسرامیکها)، سرامیکهای پلیکریستالین (مانند زیرکونیا) و سرامیکهای هیبرید یا رزین-ماتریکس (Resin-Matrix Ceramics) که ترکیبی از فاز سرامیکی و شبکه پلیمری هستند. تفاوت در ساختار میکروسکوپی این مواد مستقیماً رفتار مکانیکی، میزان شفافیت، نوع شکست و منطق باند یا سمان کردن آنها را تعیین میکند.
مرز مفهوم و سوءبرداشتها
سرامیکهای دندانی یک ماده واحد با رفتار یکنواخت نیستند. تعمیم پروتکلهای باندینگ یا سمان کردن از یک گروه به گروه دیگر، یکی از خطاهای رایج در درک این مفهوم است. برای مثال، سرامیکهای سیلیکایی قابلیت اچ اسیدی و باند شیمیایی از طریق سایلان را دارند، در حالیکه سرامیکهای پلیکریستالین مانند زیرکونیا فاقد فاز شیشهای بوده و به پروتکلهای متفاوتی نیاز دارند.
همچنین سرامیکهای رزین-ماتریکس از نظر رفتار مکانیکی و اتصال، نه کاملاً مشابه سرامیکهای کلاسیکاند و نه کاملاً مشابه کامپوزیتها؛ بلکه در یک طیف میانی قرار میگیرند. بنابراین استفاده از عنوان «سرامیک» بهتنهایی برای تصمیمگیری درمانی کافی نیست و شناخت زیرگروه آن ضروری است.
نقش در تصمیمگیری درمانی
انتخاب نوع سرامیک مستقیماً بر طراحی رستوریشن، میزان تراش، ضخامت، استراتژی باندینگ یا سمان کردن و پیشبینی رفتار بلندمدت درمان اثر میگذارد. در نواحی قدامی ممکن است شفافیت و رفتار نوری اولویت داشته باشد، در حالیکه در نواحی پرنیرو، مقاومت مکانیکی و چقرمگی اهمیت بیشتری پیدا میکند.
در رستوریشنهایی که گیر مکانیکی محدود است، نوع سرامیک انتخابشده تعیینکننده استراتژی باند خواهد بود. بنابراین شناخت دقیق طبقهبندی و رفتار هر گروه از سرامیکهای دندانی، بخشی از منطق پایه در انتخاب ماده و دستیابی به درمان قابلپیشبینی است.