Glass Phase

تعریف

Glass Phase به بخش آمورف و غیرکریستالی موجود در ساختار برخی سرامیک‌های دندانی گفته می‌شود که مسئول رفتار نوری، شفافیت و قابلیت اچ اسیدی آن‌هاست. وجود این فاز امکان ایجاد میکروریتنشن از طریق اچ با اسید هیدروفلوئوریک و اتصال شیمیایی با سایلان را فراهم می‌کند. میزان و ترکیب فاز گلاس مستقیماً بر تعادل میان زیبایی، استحکام و قابلیت باند ماده اثر می‌گذارد.

مرز مفهوم و سوءبرداشت‌ها

Glass Phase معادل «زیبایی مطلق» نیست و حذف کامل آن نیز به معنای برتری مکانیکی نیست. کاهش فاز گلاس معمولاً استحکام را افزایش می‌دهد، اما قابلیت اچ و باند شیمیایی را کاهش می‌دهد. سرامیک‌های پلی‌کریستالین مانند زیرکونیا فاقد فاز گلاس هستند و به همین دلیل با پروتکل‌های اچ و سایلان قابل باند مؤثر نیستند. تصور اینکه تمام سرامیک‌ها دارای فاز گلاس‌اند، یک سوءبرداشت رایج است.

نقش در تصمیم‌گیری درمانی

شناخت حضور یا عدم حضور Glass Phase تعیین‌کننده استراتژی اتصال است. در سرامیک‌های دارای فاز گلاس، باندینگ ادهزیو قابل پیش‌بینی‌تر است؛ در صورت نبود این فاز، باید به گیر مکانیکی یا پرایمرهای اختصاصی تکیه کرد. بنابراین درک صحیح این فاز مستقیماً بر انتخاب ماده، نوع سمان و پیش‌بینی‌پذیری درمان اثر می‌گذارد.