Phosphoric Acid
تعریف
Phosphoric Acid اسیدی معدنی است که در دندانپزشکی ترمیمی و پروتزی برای اچکردن سطح مینا و دنتین استفاده میشود. نقش اصلی آن حذف یا تغییر لایهٔ اسمیر، دکلسیفیکاسیون کنترلشدهٔ سطح دندان و ایجاد بستر مناسب برای اتصال رزینی است. اسید فسفوریک خودِ درمان محسوب نمیشود، بلکه ابزاری برای آمادهسازی سطح در چارچوب استراتژیهای باندینگ است.
مرز مفهوم و سوءبرداشتها
Phosphoric Acid بهتنهایی باعث باندینگ نمیشود. یکی از سوءبرداشتهای رایج این است که اچ قویتر یا طولانیتر الزاماً به باند قویتر منجر میشود؛ در حالیکه اچ بیشازحد میتواند به تخریب شبکهٔ کلاژنی دنتین و کاهش کیفیت اتصال بیانجامد. همچنین نقش اسید فسفوریک در مینا و دنتین یکسان نیست: در مینا هدف ایجاد ریتنشن میکرومکانیکی است، اما در دنتین مدیریت عمق دکلسیفیکاسیون و حفظ قابلیت نفوذ رزین اهمیت دارد.
نقش در تصمیمگیری درمانی
Phosphoric Acid زمانی در تصمیمگیری درمانی معنا پیدا میکند که انتخاب استراتژی باندینگ مانند Etch and Rinse، Selective Etch یا Immediate Dentin Sealing مطرح باشد. در درمانهایی که باند به مینا اولویت دارد، استفادهٔ هدفمند از اسید فسفوریک میتواند نقش مهمی در پایداری اتصال ایفا کند. در مقابل، در دنتین، استفاده از این اسید باید با در نظر گرفتن زمان اچ، شرایط رطوبت و سیستم ادهزیو انتخابشده انجام شود، زیرا کاربرد نادرست آن میتواند کیفیت باند را کاهش دهد.