🟦 clinical insight
مدیریت محدودیتهای اکلوژنی بدون نیاز به درمانهای پیچیده ارتودنسی.
در این کیس بیمار با Deep Bite شدید و ایمپلنت سانترال برای ارزیابی ارتودنسی ارجاع شده بود، ولی جهت بررسی امکان مدیریت فضا بدون ارتودنسی به من مراجعه کرد.
مهمترین چالش در بازسازی ایمپلنت سانترال، محدودیتهای ناشی از اکلوژن دیپ بایت بود که در تصویر هم کاملاً مشخص است.
1️⃣ درک صحیح از محدودیت فضا
در بیماران Deep Bite، همیشه باید از ابتدا حواسمان باشد که امکان ساخت یک رستوریشن تمامسرامیک ایدهآل همیشه وجود ندارد و نباید دید تونلی داشته باشیم.
اگر فضای فانکشنال ناکافی باشد:
- باید گزینهٔ PFM را بهعنوان یک انتخاب کاملاً معتبر و مقاوم در نظر بگیریم.
- بهخصوص در ناحیهٔ پالاتال، استفاده از سطح فلزی (Metal Palatal) میتواند ضخامت مورد نیاز را کاهش دهد.
- این انتخاب هم مقاومت بیشتری فراهم میکند و هم فضای بیشتری در اختیار ما میگذارد.
این موضوع بخشی از تفکر اولیهی مدیریت فضا در چنین کیسهایی است.
2️⃣ انتخاب نوع اتصال (Connection)
به دلیل محدودیت فضا و نیاز به کنترل بهتر فضای موجود، رستوریشن پیچشونده انتخاب منطقیتر است.
ترجیح من استفاده از Ti-base است، به دلایل زیر:
- دقت (Fit) بالاتر
- یکپارچگی بهتر در جریان دیجیتال
- قابلیت اعتماد بیشتر نسبت به UCLA (تمام پلاستیک ) در فضاهای محدود
3️⃣ اگر همچنان فضا ناکافی باشد؟
درصورتیکه بعد از انتخاب رستوریشن و اتصال، فضا هنوز کافی نباشد، اناملوپلاستی خفیف دندانهای قدامی پایین راهکار نهایی است.
این مداخله:
- ساده، سریع و پیشبینیپذیر است.
- نسبت به ارتودنسی زمان بسیار کمتری نیاز دارد.
- پیچیدگی درمان را افزایش نمیدهد.
این اصلاح کوچک میتواند فضای قابل قبول برای بازسازی پروتزی ایجاد کند، بدون اینکه نیاز به وارد کردن بیمار به پروسه ارتودنسی کامل باشد.
✔️ جمعبندی نهایی کیس
در این بیمار Deep Bite با چالش فضای محدود، مسیر تصمیمگیری به این صورت بود:
- از ابتدا گزینهٔ PFM با پالاتال فلزی بهعنوان راهحل مقاوم در ذهن نگه داشته شد.
- اتصال پیچشونده با Ti-base به دلیل دقت و کنترل بهتر انتخاب شد.
- و تنها در صورت نیاز، اناملوپلاستی خفیف قدامی پایین بهعنوان راهکار حمایتی استفاده میشود.