در این بیمار، فک در حرکات طرفی روی مولر سوم سوپرااِراپت کاملاً دیسکلود میشد؛ تداخلی واضح و از نظر کتابی یکی از بدترین نقاط تماس.
اما نکتهٔ مهم این بود: بیمار هیچ علامتی نداشت.
بیمار علائم زیر را نداشت:
سیستم فکی-عضلانی او با همین الگوی «غیرایدهآل» سالهاست پایدار مانده است.
در چنین شرایطی تجربهی بالینی میگوید:
هر الگوی «غیرایدهآل» لزوماً بیمار نیست؛ گاهی بدن راه خودش را پیدا کرده.
بله—اگر دندان عقل کشیده میشد، تداخل حذف میشد. اما هدف در اکلوژن «کتابی کردن» نیست؛ جلوگیری از ایجاد مشکل بیدلیل است.
دستزدن به تنها نقطهی سالها پایدار، میتواند بیمار بیعلامت را تبدیل به:
برگشت از این آگاهی، بسیار سختتر از رها کردن سیستم پایدار فعلی است:
با توجه به:
بهترین طرح درمان: عدم مداخله
گاهی بهترین درمان، درمان نکردن است. اگر کار میکنه، بذار کار کنه.