در ادبیات ترمیمی–پروتزیِ مدرن، فایبر پست اغلب بهعنوان یک جزء ضروری در دندانهای اندو شده با تخریب وسیع معرفی میشود؛ اما اگر پیشفرضها را کنار بزنیم، موضوعیت واقعی آن بسیار محدودتر از چیزی است که نمایش داده میشود.
فلسفهٔ فایبر پست بر مفهوم Bonded System استوار است؛ اما باندینگ داخل کانال ریشه، از نظر بالینی:
در نتیجه، باند به دنتین ریشه بیشتر یک فرض ایدهآل آکادمیک است تا یک واقعیت قابل اتکا.
اگر قرار است کور و پست بر اساس باندینگ کار شوند، باید همان اصول سختگیرانهٔ باند به دنتین رعایت شود:
این الزامات هم برای کور و هم برای پست صادقاند. نادیدهگرفتن آنها، کل فلسفهٔ فایبر پست را از اساس زیر سؤال میبرد.
در سیستمهای امروزی، کور اگر قرار است پایدار باشد، بهواسطهٔ فرول، دیوارههای تاجی و باند مؤثر به دنتین تاجی پایدار میماند.
در عمل، شکست خود فایبر پست یکی از شایعترین الگوهای failure آن است؛ پدیدهای بالینی، نه صرفاً مقالهای.
درست است که در کیس بد، هیچ پستی معجزه نمیکند؛ اما تفاوت مهم اینجاست:
پست فلزی:
در مقابل، فایبر پست بهشدت به شرایط ایدهآل وابسته است؛ شرایطی که در بسیاری از کیسهای واقعی فراهم نیست.
در کیس خوب →
نیازی به پست نیست
در کیس بد →
پستی ارزشمند است که تکنیکسنسیتیو نباشد و کاراییاش ثابت شده باشد
فایبر پست، بیش از آنکه پاسخ یک نیاز بالینی باشد،
پاسخ یک روایت آکادمیکِ خوشبینانه است.