در برخی کلینیکها برای کاهش تعداد جلسات درمان، هنگام ساخت پست و کور ریختگی از دندان قالب گرفته میشود تا جلسه بعد، همزمان با تحویل پستوکور، روکش نیز سمان شود. این رویکرد اگرچه از نظر زمانی جذاب به نظر میرسد، اما از نظر دقت پروتزی و سلامت بیولوژیک قابل دفاع نیست.
در فرآیند ریختگی، انقباض فلز، رفتار investment و متغیرهای لابراتواری باعث میشوند ابعاد نهایی پستوکور کاملاً قابل پیشبینی نباشد.
علاوه بر این، نشستن پستوکور ریختگی دقیقاً در همان موقعیت الگوی رزینی داخل کانال تضمینشده نیست و حتی تفاوتهای بسیار جزئی میتواند موقعیت نهایی کور را تغییر دهد.
از سوی دیگر، محل اتصال و قطع sprue میتواند موجب تغییرات ظریف در فرم نهایی کور شود؛ تغییراتی که با چشم دیده نمیشوند اما از نظر پروتزی اهمیت دارند.
اگر روکش بر اساس الگویی ساخته شود که موقعیت نهایی آن پس از نشستن پستوکور حتی در حد چند ده میکرون تغییر کند، پیامدهای زیر اجتنابناپذیر خواهند بود:
افزایش گپ مارژینال
قرار گرفتن سمان در معرض حلشدن
میکرولیکیج
التهاب لثه
پوسیدگی ثانویه
تطابق مارژینال در تمام درمانهای پروتزی یک اصل حیاتی است. موفقیت درمان در مقیاس میکرون تعریف میشود؛ بنابراین چنین عدم قطعیتی میتواند به شکست بیولوژیک درمان منجر شود.
کاهش تعداد جلسات درمان نباید به بهای کاهش دقت تمام شود. تحویل جداگانه پستوکور و سپس قالبگیری نهایی برای روکش، رویکردی دقیقتر، قابل پیشبینیتر و بیولوژیکتر است.