انواع سایلانها تو بازار
دو نوع اصلی از محصولات سایلان موجود هست:
سایلانهای تکبطری (از پیش هیدرولیز شده):
- این سایلانها از قبل هیدرولیز شده و فعال هستن.
- معمولاً ۱ تا ۵ درصد سیلان تو یک محلول اتانول یا آب، همراه با اسید استیک دارن و pH اونها حدود ۴ تا ۵ هست.
- عیب اصلی: وقتی مولکولهای سایلان هیدرولیز میشن، میتونن با هم واکنش بدن و الیگومرهای با وزن مولکولی بالا تشکیل بدن که این باعث کاهش قدرت باند به پرسلن میشه.
- عمر مفید: به خاطر این واکنش داخلی، عمر مفید کوتاهی دارن.
- نگهداری: حتماً باید تو یخچال نگهداری بشن.
- احتیاط در استفاده: باید از یخچال خارج بشن و قبل از استفاده به دمای اتاق برسن.
- نشانه فساد: اگه سایلان کدر، شیریرنگ یا دارای رسوب باشه، یعنی مولکولهای سیلان با هم واکنش دادن و دیگه قابل استفاده نیست و باید دور ریخته بشه. بعد از یک سال هم باید تعویض بشن.
سایلانهای دوبطری:
- یک بطری حاوی سایلان غیرفعال (هیدرولیز نشده) و بطری دیگه حاوی اسید استیکه.
- فعالسازی: باید درست قبل از استفاده با هم مخلوط بشن تا سیلان فعال بشه.
- زمان فعالسازی: زمان لازم برای هیدرولیز بعد از مخلوط کردن، تو مقالههای مختلف متفاوته: بعضیها ۳۰ دقیقه تا ۲ ساعت، بعضیها ۱۰ دقیقه، یا ۳۰-۵۰ دقیقه رو پیشنهاد میکنن. با این حال، یک مقاله نشون میده که میشه بلافاصله بعد از مخلوط کردن هم استفاده کرد، چون هیدرولیز روی سطح پرسلن اتفاق میافته.
- نکته مهم: پیروی از دستورالعملهای شرکت سازنده.
- مزیت: چون سایلان به صورت غیرفعال تو بطریهای جداگانه نگهداری میشه، این محصولات عمر مفید خیلی طولانیتری نسبت به سیلانهای تکبطری دارن.