نوتکست شانزدهم، خلاصهی نوشتاری دنتکست شانزدهم
آیا باندینگ روی پرسلن فلدسپاتیک اچ و سایلنزده ضروری است؟
تاریخ انتشار:
آخرین بازبینی:
سؤال اصلی این نوتکست
این قسمت به یک سؤال کلیدی و پرکاربرد در ترمیمهای سرامیکی میپردازد: آیا پس از اچینگ و سایلانزدن پرسلن فلدسپاتیک، استفاده از باندینگ روی سطح آن (قبل از سمان رزینی) ضروری است یا نه؟
نتایج و نتیجهگیری مقاله
- یافتهی اصلی: اگر پرسلن فلدسپاتیک بهدرستی اچ و سایلنزده شده باشد، نیازی به استفاده از باندینگ روی سطح آن، برای افزایش قدرت باند به سمان رزینی، وجود ندارد.
- بر اساس این مقاله، افزودن یک لایهی باندینگ روی سرامیک در درازمدت نقش قابل توجهی در افزایش استحکام و دوام باند ندارد.
بحث و پیامدهای عملی
- تفاوت با روش رایج در مطب: با وجود نتایج این تحقیق، بسیاری از دندانپزشکان هنوز عادت دارند پس از اچ و سایلن، یک لایه باندینگ روی سرامیک بزنند.
- هدف واقعی باندینگ در این مرحله: طبق جمعبندی این مقاله، هدف از استفاده از باندینگ در این مرحله نباید «افزایش قدرت باند» باشد، بلکه بیشتر بهبود سیلان و افزایش فلو سمان رزینی روی سطح پرسلن است.
- نقش مونومرهای هیدروفیلیک: یک مقالهی دیگر نشان داده است که باندینگهایی که حاوی مونومرهای هیدروفیلیک هستند، اثر منفی بر قدرت باند رزین به سرامیک دارند و این اثر منفی در درازمدت هم باقی میماند.
-
اختیاری بودن و معایب استفاده از باندینگ:
- بهطور کلی، استفاده از باندینگ در این مرحله ضروری نیست و میتواند کاملاً اختیاری باشد.
- یکی از عیبهای مهم آن، افزایش ضخامت لایهی باندینگ است که میتواند به تخریب و تغییر رنگ مارجینال منجر شود.
- لایهی ضخیمتر، بیشتر در معرض محیط مرطوب دهان قرار میگیرد و سریعتر دچار تخریب، لکه و تغییر رنگ میشود.
نکتهی پایانی بالینی
با توجه به این یافتهها، استفاده از باندینگ روی پرسلن فلدسپاتیک اچ و سایلنزده بیش از آنکه یک الزام برای افزایش استحکام باند باشد، یک انتخاب تکنیکی است.
دندانپزشک میتواند با در نظر گرفتن مزایا و معایب، و بهویژه احتمال تغییر رنگ و تخریب مارجینال در درازمدت، تصمیم بگیرد که آیا در این مرحله از باندینگ استفاده کند یا خیر.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندانپزشکان و دانشجویان دندانپزشکی تهیه شده است.