آیا باندینگ روی پرسلن فلدسپاتیک اچ و سایلن‌زده ضروری است؟

سؤال اصلی این نوت‌کست

این قسمت به یک سؤال کلیدی و پرکاربرد در ترمیم‌های سرامیکی می‌پردازد: آیا پس از اچینگ و سایلان‌زدن پرسلن فلدسپاتیک، استفاده از باندینگ روی سطح آن (قبل از سمان رزینی) ضروری است یا نه؟

نتایج و نتیجه‌گیری مقاله

• یافته‌ی اصلی: اگر پرسلن فلدسپاتیک به‌درستی اچ و سایلن‌زده شده باشد، نیازی به استفاده از باندینگ روی سطح آن، برای افزایش قدرت باند به سمان رزینی، وجود ندارد.
• بر اساس این مقاله، افزودن یک لایه‌ی باندینگ روی سرامیک در درازمدت نقش قابل توجهی در افزایش استحکام و دوام باند ندارد.

بحث و پیامدهای عملی

• تفاوت با روش رایج در مطب: با وجود نتایج این تحقیق، بسیاری از دندان‌پزشکان هنوز عادت دارند پس از اچ و سایلن، یک لایه باندینگ روی سرامیک بزنند.
• هدف واقعی باندینگ در این مرحله: طبق جمع‌بندی این مقاله، هدف از استفاده از باندینگ در این مرحله نباید «افزایش قدرت باند» باشد، بلکه بیشتر بهبود سیلان و افزایش فلو سمان رزینی روی سطح پرسلن است.
• نقش مونومرهای هیدروفیلیک: یک مقاله‌ی دیگر نشان داده است که باندینگ‌هایی که حاوی مونومرهای هیدروفیلیک هستند، اثر منفی بر قدرت باند رزین به سرامیک دارند و این اثر منفی در درازمدت هم باقی می‌ماند.
• اختیاری بودن و معایب استفاده از باندینگ:
  • به‌طور کلی، استفاده از باندینگ در این مرحله ضروری نیست و می‌تواند کاملاً اختیاری باشد.
  • یکی از عیب‌های مهم آن، افزایش ضخامت لایه‌ی باندینگ است که می‌تواند به تخریب و تغییر رنگ مارجینال منجر شود.
  • لایه‌ی ضخیم‌تر، بیشتر در معرض محیط مرطوب دهان قرار می‌گیرد و سریع‌تر دچار تخریب، لکه و تغییر رنگ می‌شود.

نکته‌ی پایانی بالینی

با توجه به این یافته‌ها، استفاده از باندینگ روی پرسلن فلدسپاتیک اچ و سایلن‌زده بیش از آن‌که یک الزام برای افزایش استحکام باند باشد، یک انتخاب تکنیکی است.

دندان‌پزشک می‌تواند با در نظر گرفتن مزایا و معایب، و به‌ویژه احتمال تغییر رنگ و تخریب مارجینال در درازمدت، تصمیم بگیرد که آیا در این مرحله از باندینگ استفاده کند یا خیر.