در دندانپزشکی بخش زیادی از نسخهنویسی ما با داروهایی انجام میشود که قابلیت ایجاد تداخلهای خطرناک با داروهای سیستمیک بیمار را دارند. بعضی از این تداخلها فقط اثر دارو را کموزیاد میکنند، اما سه مورد وجود دارد که نداشتن آگاهی از آنها میتواند بیمار را وارد فاز خطر جدی کند.
این سه تداخل دقیقاً با داروهایی رخ میدهند که ما دندانپزشکان بیشتر از همه تجویز میکنیم:
این نوتکست سه تداخل دارویی مهم را مرور میکند؛ تداخلهایی که دانستنشان یعنی افزایش ایمنی درمان، کاهش ریسک پنهان و جلوگیری از عوارض دارویی شدید.
مشکل اصلی این تداخل، ایجاد مسمومیت لیتیوم در بیمار است. بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی معمولاً لیتیوم مصرف میکنند و فاصلهٔ بین سطح درمانی و سطح سمی لیتیوم بسیار باریک است. مقدار کمی افزایش در غلظت خونی لیتیوم میتواند بیمار را به محدودهٔ سمی وارد کند.
NSAIDها مانند ایبوپروفن و ناپروکسن دفع کلیوی لیتیوم را مهار میکنند. نتیجهٔ این مهار → تجمع لیتیوم در خون و بروز سمیت عصبی، کلیوی و گوارشی.
مشکل اصلی این تداخل، افزایش سطح خونی وارفارین و ورود بیمار به محدودهٔ خطر خونریزی است. وارفارین نیز مانند لیتیوم فاصلهٔ درمانی باریک دارد؛ یعنی مقدار کمی افزایش در سطح خونی آن میتواند باعث خونریزی داخلی شود.
داروهایی مانند مترونیدازول و فلوکونازول با مهار آنزیمهای CYP450 متابولیسم وارفارین را کاهش میدهند. نتیجه → افزایش سطح خونی وارفارین و ورود بیمار به فاز سمی.
مشکل اصلی در این تداخل، افزایش ناگهانی و شدید فشار خون بهدلیل مهار اثرات وازودیلاتور اپینفرین توسط پروپرانولول است.
اپینفرین دو اثر مهم دارد:
پروپرانولول، که یک بتابلاکر غیرانتخابی است، اثر وازودیلاتور اپینفرین را بلاک میکند؛ در نتیجه تنها اثر باقیمانده، وازوکانستریکشن شدید خواهد بود. این اتفاق میتواند باعث افزایش شدید فشار خون همراه با احتمال برادیکاردی رفلکسی شود.
این سه تداخل دارویی از مواردی هستند که هر دندانپزشک باید هنگام نسخهنویسی بهصورت روزمره آنها را در نظر بگیرد. ندانستن آنها میتواند باعث ورود بیمار به محدودهٔ خطر و ایجاد عوارض جدی شود.
رعایت این سه نکته یعنی:
این سه تداخل ساده، اما حیاتی، جزو دانستههایی هستند که در هر نسخهنویسی باید حضور ذهنی داشته باشند.