این نوتکست بر اساس مرور سیستماتیک منتشرشده در ژورنال Journal of Periodontology (2014) تهیه شده است.
نوع مطالعه: Systematic Review → یعنی جمعبندی علمی تمام شواهد موجود و معتبرتر از تکمطالعات.
با افزایش استفاده از ایمپلنتهای کوتاه، نسبت تاج به ایمپلنت معمولاً زیاد میشود.
سؤال کلیدی این مرور:
آیا Crown-to-Implant Ratio بالا باعث تحلیل استخوان کرستال میشود؟
۱) مدل آناتومیک
مرجع = شانهٔ ایمپلنت.
(تعریف کلاسیک، اما کمتر مرتبط با نیروهای واقعی در فانکشن.)
۲) مدل بالینی
مرجع = سطح واقعی استخوان.
این تعریف معتبرتر است، چون اهرم بیومکانیکی واقعی را بهتر نشان میدهد.
قدیم تصور میشد C/I بالا باعث:
و همیشه گفته میشد نسبت ۰.۵ تا ۱ ایدهآل است.
اما اینها امروز دیگر «دگم» محسوب میشوند.
نتایج مطالعات بررسیشده متناقض بودند:
هیچ شواهدی وجود ندارد که نسبت بالای تاج به ایمپلنت باعث تحلیل استخوان شود.
۱) از نظر بیولوژیک
C/I بالا → تحلیل استخوان نمیدهد.
حتی گاهی نیروهای فانکشن میتوانند رفتار آنابولیک داشته باشند.
۲) از نظر مکانیک
C/I بالا همچنان ریسک مشکلات مکانیکی را بالا میبرد:
یعنی مشکل بیولوژیک نیست؛ مشکل بیومکانیکال است.
ایمپلنت کوتاه حاشیهٔ امن تحلیل استخوان ندارد.
اگر بعد از جراحی چند میلیمتر استخوان از دست برود،
ایمپلنت کوتاه خیلی سریع وارد زون خطر میشود.