در پروتزهای ایمپلنتساپورت، دو روش کلاسیک برای اتصال روکشها وجود دارد: روکشهای پیچشونده و روکشهای سمانشونده. هر یک مزایا و محدودیتهای خاص خود را دارند و انتخاب میان آنها به شرایط کلینیکی، زیبایی و قابلیت نگهداری بلندمدت وابسته است.
روکشهای سمانشونده به دلیل سادگی ساخت، هزینه کمتر و عدم مشاهده حفره دسترسی پیچ، از نظر زیبایی انتخاب مطلوبی محسوب میشوند. وجود فضای سمان نیز میتواند به passivity بهتر کمک کند.
با این حال، عدم دسترسی مستقیم به پیچ و باقیماندن سمان اضافی از مهمترین محدودیتهای این روش محسوب میشود؛ موضوعی که میتواند خطر Peri-implantitis را افزایش دهد.
رستوریشنهای پیچشونده امکان دسترسی کامل به پیچ و سرویسدهی آسان در آینده را فراهم میکنند. در روشهای اسکروسمنت نیز این مزیت حفظ میشود.
با این حال، وجود حفره دسترسی پیچ ممکن است یکپارچگی ساختاری تاج را تحت تأثیر قرار دهد و در برخی موارد چالشهای زیبایی ایجاد کند.
مطالعهای در سال 2016 نوعی رستوریشن میانی را معرفی کرد که با عنوان Hybrid یا Screw-cemented شناخته میشود. در این روش، روکش ابتدا خارج دهان سمان میشود و سپس محل دسترسی پیچ روی آن ایجاد میگردد.
محل access hole باید روی occlusal table قرار گیرد.
سمان کردن روکش خارج دهان، حذف کامل سمان اضافی و سپس پیچ کردن نهایی در دهان، به کاهش خطر باقیماندن سمان در بافتهای اطراف ایمپلنت کمک میکند.
با وجود راهکارهای موجود، ایجاد تعادل میان زیبایی، یکپارچگی ساختاری، ایمنی بیولوژیک و قابلیت سرویسدهی بلندمدت همچنان یک چالش کلینیکی محسوب میشود.
در همین راستا، رویکردی با عنوان Smart Vent Crown بهعنوان راهکاری برای بهبود خروج سمان و تعیین موقعیت پیچ پیشنهاد شده است.
برای آشنایی بیشتر میتوانید به MetaNote 10 — Smart Vent Crown Concept مراجعه کنید.
انتخاب نوع اتصال روکش ایمپلنت، تنها یک انتخاب تکنیکی نیست؛ بلکه تصمیمیست استراتژیک، برای دستیابی به درمانی زیبا، ایمن و قابل نگهداری در طول زمان.