برای جلوگیری از باقی ماندن بقایای سمان در روکش های سمنتد ، راهها و تکنیکهای متنوعی مطرح شده است :
استفاده از نخ زیر لثه در زیر فینیشینگ لاین اباتمنت است تا پس از سمان کردن ، با خارج کردن آن از خروج سمان مطمئن شویم .
به عنوان یک راه قابل فکر است ، ولی به لحاظ عملی محدودیت های فراوانی دارد .
در صورت امکان استفاده از رابردم میباشد تا هنگام سمان کردن رستوریشن ، مجموعه اباتمنت و روکش از محیط دهان جدا شود .
استفاده از سیلیکون رپلیکا است . سیلیکون رپلیکا یا دای سیلیکونی با قراردادن پوتی در داخل روکش ایمپلنت ساخته میشود ، قبل از سمان کردن روکش ایمپلنت در دهان ، روکش روی این دای سیلیکونی قرار داده میشود تا اضافات سمان خارج شود .
استفاده از ونت روی روکش است تا به خروج سمان از طریق این ونت در اکلوزال کمک بیشتری شود
راه حل بسیار موثر استفاده از حجم محدود و به اندازه سمان است تا اصولاً اضافات سمانی وجود نداشته باشد یا بسیار اندک باشد . حجم مورد پیشنهاد در روکشها ، حدودا ۳ تا ۵ درصد حجم داخلی روکش است . این مقدار سمان فقط روی دیوارههای طرفی روکش با استفاده از برس یا سوند قرار داده میشود .
قبل از سمان کردن ، هنگام پوشاندن گل پیچ و پر کردن داخل اباتمنت با تفلون ، فقط به پوشش گل پیچ به صورت محدود اکتفا میشود تا حفره داخل اباتمنت خالی باقی بماند . در واقع این فضای خالی ، محلی برای تجمع سمان اضافی احتمالی خواهد بود .
استفاده از رستوریشنهای اسکرو سمنتد تایپ است تا پس از سمان کردن بتوان روکش را خارج کرد و اضافات سمان را تمیز کرد . جالب است که در این روکش ها ، معمولا اضافات سمان خیلی محدودی در زیر لثه مشاهده میشود که علت آن عملکرد حفره دسترسی پیچ به عنوان ونت است .