در برخی طرحهای درمان، برای اصلاح فضا لازم است دندانها جابهجا شوند. اما این جابهجاییها همیشه صرفاً یک حرکت مکانیکی برای بستن یا ایجاد فضا نیستند؛ بلکه میتوانند روابط اکلوزالی، گایدنس فانکشنال و هماهنگی فکین را تحت تأثیر قرار دهند.
یکی از روابط کلیدی که ممکن است در اثر این تغییرات تغییر کند، رابطه کانینی کلاس I است. به همین دلیل، گاهی ارتودنتیست برای حفظ عملکرد اکلوزالی مناسب، از جابهجاییهایی که این رابطه را بر هم میزنند اجتناب میکند.
رابطه کانینی کلاس I نقش مهمی در هدایت حرکات جانبی فک و جلوگیری از تداخلهای اکلوزالی دارد. از دست رفتن این رابطه میتواند هم منجر به مشکلات فانکشنال شود و هم نشانهای از ناهنجاریهای زمینهای باشد.
نبود رابطه کانینی کلاس I میتواند باعث ایجاد تداخل اکلوزالی با دندان مقابل شود که پیامدهای احتمالی آن عبارتاند از:
• سایش دندانی (Attrition)
• لبیالی شدن کانین فک بالا
• لینگوالی شدن دندان مقابل در فک پایین
عدم دستیابی به رابطه کلاس I کانینی ممکن است نشاندهنده وجود مشکلات اسکلتی یا دندانی باشد، از جمله:
• جت غیرنرمال
– افزایشیافته در کلاس II
– کاهشیافته در کلاس III
• عدم تطابق میدلاینها (Midline discrepancy)
• ناهماهنگیهای اسکلتی یا دندانی
اگر اندازه دندانها نرمال باشد، نبود رابطه کلاس I میتواند ما را به بررسی آفبودن میدلاینها هدایت کند.
همچنین در صورتی که در یک سمت رابطه کلاس II و در سمت دیگر کلاس I مشاهده شود، معمولاً میدلاینها همراستا نخواهند بود.
بنابراین، اصلاح فضا تنها یک جابهجایی ساده دندانی نیست؛ بلکه تصمیمی است که باید در چارچوب عملکرد اکلوزالی، هدایت فانکشنال و تعادل نیروهای فکی ارزیابی شود.