Chairside 40
چرا همهٔ روکش‌ها را دائم سمان نکردم و از سمان‌های مختلف استفاده کردم؟
بیماری که قبلاً برایش ترکیبی از روکش و لمینیت کار کرده بودم، برای سمان دائم روکش‌ها مراجعه کرد. روکش‌های دو سانترال بالا، لترال بالا چپ و پرمولر اول بالا راست با سمان موقت بودند. بیمار از ظاهر و رنگ دندان‌ها رضایت داشت و حالا قرار بود روکش‌ها دائم سمان شوند.
روکش‌ها را خارج کردم، اما سانترال بالا چپ با ضربه‌های مختصر خارج نشد. در این شرایط، شدت ضربه را بیشتر نمی‌کنم؛ نمی‌خواستم برای خارج کردن روکش، خطر آسیب به دندان یا شکستن روکش را بپذیرم. بنابراین این روکش فعلاً در جای خود باقی ماند.
همین اتفاق، تصمیم من برای سانترال سمت مقابل را هم تغییر داد.
سانترال بالا راست خارج شده بود و می‌توانستم آن را دائم سمان کنم. اما سانترال بالا چپ هنوز با سمان موقت در جای خود بود. نمی‌خواستم با تغییر سمان فقط یکی از دو سانترال، احتمال اختلاف رنگ بین آن‌ها را ایجاد کنم؛ به‌خصوص وقتی بیمار از ظاهر فعلی رضایت داشت.
پس سانترال بالا راست را دوباره با سمان موقت سمان کردم. ترجیح دادم تا زمانی که بتوانم هر دو روکش را خارج و تمیز کنم و با سمان مشابه سمان کنم، شرایط سمان دو سانترال یکسان باقی بماند.
برای لترال بالا چپ، حفظ هماهنگی با ترمیم‌های مجاور اهمیت داشت.
این روکش در کنار دو سانترال و لمینیت‌های دیگر قرار داشت. هدفم این بود که هنگام تبدیل سمان موقت به دائم، تا حد امکان ظاهر پذیرفته‌شدهٔ ناحیهٔ قدام حفظ شود. در این کیس، زینک‌فسفات را با توجه به شباهت رنگ و اپسیتی آن به سمان موقتِ مورد استفاده انتخاب کردم تا احتمال تغییر ظاهر روکش کمتر شود.
برای پرمولر اول بالا راست، که در این بیمار همان حساسیت زیبایی ناحیهٔ قدام را نداشت، از سمان گلس‌آینومر استفاده کردم.
در نهایت، دو سانترال با سمان موقت باقی ماندند، لترال بالا چپ با زینک‌فسفات و پرمولر اول بالا راست با گلس‌آینومر سمان شد.
بیمار برای سمان دائم آمده بود، اما تصمیم نهایی برای هر روکش به شرایط همان دندان و ارتباطش با ترمیم‌های مجاور بستگی داشت. رضایت بیمار از ظاهر فعلی، بخشی از تصمیم‌گیری بود؛ نتیجه‌ای که می‌خواستم هنگام ادامهٔ درمان حفظ شود.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندان‌پزشکان و دانشجویان دندان‌پزشکی تهیه شده است.