پست دو تیکه (Split Cast Post and Core) چیست و کِی استفاده میشود؟
Englishتوضیح مفهوم پست دو تکه (Split Cast Post and Core)، دو طراحی رایج آن و اندیکاسیونهایش؛ بر پایهی گزارش موردی Bansal و همکاران، Case Reports in Dentistry، ۲۰۱۶.
بعد از دنتکست پلاس دوازدهم، سؤالهای زیادی آمد که این پست دو تکه دقیقاً چیست. خلاصهاش این است:
وقتی یک مولر آنقدر تخریب شده که هیچ دیوارهای باقی نمانده، چند مسیر درمانی پیش رو داریم. یکی از آنها استفاده از پست داخل ریشه برای گیر کور است. گاهی یک پست تنها کافی نیست، چون کور یا میچرخد یا گیر لازم را پیدا نمیکند. راهحل هم بلندتر کردن پست نیست، چون پست بلند احتمال پرفوریشن و استرس داخلی ریشه را بالا میبرد. دو پست کوتاهتر در دو کانال، از یک پست بلند بهتر عمل میکنند.
مشکل اینجاست: ریشههای مولر واگرا هستند، پس مسیر نشست دو پست یکی نیست و نمیشود پست و کور را یکتکه ریخت. برای حل این مسئله مجموعهی پست را به دو تکه تقسیم میکنیم که هر تکه مسیر نشست مستقل خودش را دارد.
دو طراحی
دو طراحی وجود دارد:
- Multisection: کور به دو جزء تقسیم میشود و هر جزء پست خودش را دارد، با مسیر خروج مستقل. اول یک جزء ریخته و امتحان میشود، بعد جزء دوم با جزء اول در دهان ساخته میشود. اگر هر دو جزء روی ferrule بنشینند و زیر کراون کامل محصور شوند، حتی نیازی به قفل dovetail بینشان نیست، چون خود کراون آنها را نگه میدارد.
- کور یکپارچه با پست کمکی: یک کور یکپارچه با پست کوتاه در یکی از کانالها ساخته میشود، بهعلاوهی یک پست جدا در کانال دیگر که از داخل سوراخ کور سُر میخورد. اول کور و پست اصلی سمان میشود و بلافاصله پست کمکی از داخل سوراخ جا میرود.
کدام طراحی را انتخاب کنیم؟
کدام طراحی؟ درجهی واگرایی تعیین میکند. در واگرایی کم تا متوسط، multisection. در واگرایی زیاد، multisection هم جواب نمیدهد، چون محور دو جزء در یک راستا نمیافتد و حین ساخت با پترن رزین آندرکات و تداخل ایجاد میشود. اینجا طرح دوم انتخاب میشود.
اندیکاسیون
اندیکاسیون در سه شرط:
- تاج به حدی تخریب شده که کور از ساختار کرونال گیر نمیگیرد، ولی ferrule (حلقهی عاجی سالم در محیط دندان، بالای مارجین تراش) موجود است
- یک پست برای گیر و آنتی روتیشن کافی نیست. این وقتی هم پیش میآید که ریشهها کوتاهاند و اصلاً امکان پست بلندتر وجود ندارد، پس گیر را باید از دو پست کوتاه در دو کانال گرفت
- واگرایی ریشهها اجازهی ساخت یکتکه را نمیدهد
اگر شرط سوم برقرار نباشد، یعنی ریشه ها واگرا نباشند، همان پست و کور یکتکه کار را راه میاندازد.
نکات عملی و محدودیتها
دو نکتهی عملی:
در انتخاب کانال، ضخامت عاج اطراف را ببینید. مثلاً در مولر پایین، مزیوباکال به مزیولینگوال ترجیح دارد چون در ناحیهی danger zone عاج بیشتری دارد.
و محدودیتها: تکنیکسنسیتیو است، جلسات و مراحل لابراتواری اضافه دارد، تراش بیشتری از دندان میگیرد، و ریتریتمنت آینده را دشوار میکند.
منبع: Bansal R و همکاران، Case Reports in Dentistry، ۲۰۱۶. توجه کنید که این یک گزارش کیس ریپورت است، نه مطالعهی بقا. کل شواهد موجود دربارهی این تکنیک از همین جنس است.
"Management of Grossly Decayed Mandibular Molar with Different Designs of Split Cast Post and Core"
Rashmi Bansal, Mehrotra N, Chowdhary P, Gurtu A — Case Rep Dent. 2016;2016:2976941
DOI: 10.1155/2016/2976941