Insight 50 — اصلاح فرم لثه بدون استفاده از روکش موقت
تاریخ انتشار:
آخرین بازبینی:
English
توضیح بالینی
وقتی هیلینگ اباتمنت بسته میشود، پروفایلِ لثهی گرد و باریکی شکل میگیرد که با قطرِ اباتمنتِ نهایی و فرمِ آناتومیکِ دندان همخوانی ندارد؛ در نواحیِ خلفی و غیرزیبایی، اگر حجمِ کافی از لثهی کراتینیزه وجود داشته باشد، میتوان بهجای هفتهها شکلدهیِ تدریجی با تعویضِ هیلینگ یا رستوریشنِ موقت، فرمِ لثه را مستقیماً با فرز و ژینژیوکتومی پیش از گذاشتنِ روکشِ نهایی اصلاح کرد
-
شرح مسئله
تو پروتکلِ معمول، وقتی هیلینگ اباتمنت گذاشته میشود، یک پروفایلِ لثهی گرد و باریک شکل میگیرد که قطرش با قطرِ اباتمنتِ نهایی و فرمِ آناتومیکِ دندان همخوانی ندارد.
روشِ رایج برای حلِ این مشکل، شکلدهیِ تدریجیِ بافت با تعویضِ هیلینگ یا با رستوریشنِ موقت طی چند هفته است. این روش جواب میدهد ولی زمانبر است. -
روش جایگزین
در مواردی که بیمار حجمِ کافی از لثهی کراتینیزه دارد، این مرحلهی طولانی را جایگزین میکنم: اباتمنتِ نهایی را میبندم و قبل از گذاشتنِ روکش، فرمِ لثهی اطراف را مستقیماً با فرز و ژینژیوکتومی اصلاح میکنم.
روشِ کار: در نواحیِ پروگزیمال، با یک فرزِ نازک و در جهتِ عمودی برای مارجینهای روکش فضا ایجاد میکنم تا مارجین جای نشستن داشته باشد. در باکال، بافت را برای قسمتِ ridge lap شکل میدهم تا روکش بدونِ فشارِ اضافی و با یک ترنزیشنِ تمیز روی بافت بنشیند. -
چرا این تصمیم مهم است
نتیجهی این کار این است که لثه خیلی سریع فرم میگیرد و روکش راحت سرِ جایش مینشیند، بدونِ اینکه نیاز باشد چند هفته با تغییرِ تدریجیِ فرمِ هیلینگ بافت را آماده کنم. -
نکته کلیدی — راه حل:
شرطِ انجامِ این کار، حجمِ کافیِ لثهی کراتینیزه است. اگر عرضِ بافتِ کراتینیزه کم باشد نباید این مقدار بافت برداشته شود، چون عرضِ mucosa کراتینیزه به سلامتِ پریایمپلنت گره خورده است.
در حینِ فرز هم باید مراقب بود که نوکِ فرز سطحِ اباتمنت یا ایمپلنت را نخراشد و عمقِ برداشتِ بافت در حدی نباشد که supracrestal attachment نقض شود.
این روش بیشتر برای نواحیِ خلفی و غیرزیبایی مناسب است، چون در ناحیهی زیبایی، روشِ تدریجی با provisional پیشبینیپذیریِ بهتری برای سطحِ نهاییِ مارجینِ لثه میدهد.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندانپزشکان و دانشجویان دندانپزشکی تهیه شده است.