Insight 79 — روی دیگر وینگ (wing): نکته‌ای که به آن توجه نمی‌شود

توضیح بالینی

این تصویر یکی از کیس‌های خودمه و می‌خوام یه نکته‌ی طراحی رو با همین عکس توضیح بدم. ناحیه‌ای که با خط زرد مشخص کردم همون بخشیه که به اون وینگ یا بالچه می‌گن. سرامیک در ناحیه‌ی سرویکال و پروگزیمال کمی بیشتر به سمت لثه و دندان مجاور امتداد پیدا می‌کنه تا امبراژور ژینجیوال تنگ‌تر بشه و مثلث تیره‌ای که به دلیل تحلیل لثه یا فرم دندان ایجاد می‌شه، کوچک‌تر به نظر برسه. تکنسین می‌تونه همین ناحیه رو با استین کمی پررنگ‌تر کار کنه تا عمق پیدا کنه و شبیه سایه‌ی طبیعی بین دو دندان دیده بشه. تا اینجا همون چیزیه که معمولاً در آموزش وینگ گفته می‌شه.

• روی دیگر: سمت لینگوال
  اما نکته‌ی اصلی این پست چیزیه که معمولاً گفته نمی‌شه: وینگ فقط از سمت باکال دیده می‌شه، ولی از سمت لینگوال هم وجود داره. اگر کانتکت باز نشده باشه و خط خاتمه‌ی تراش در سمت لبیال کانتکت مونده باشه، تکنسین چاره‌ای نداره جز اینکه وینگ رو به شکل یک بالچه‌ی جدا روی پاپیلا بسازه. از جلو مثلث سیاه پنهان می‌شه، ولی پشت همون بالچه، در سمت لینگوال، یک فضای مقعر بین سرامیک و دندان باقی می‌مونه که به راحتی تمیز نمی‌شه و منابع علمی همین ناحیه رو تله‌ی پلاک و محل مستعد پوسیدگی توصیف کردن. یعنی وینگ بدون باز کردن کانتکت، از باکال زیبایی می‌ده و از لینگوال پوسیدگی.


• قاعده
  پس قاعده ساده است: اگر قراره وینگ داشته باشیم، کانتکت باید باز شده باشه و تراش تا لینگوال کانتکت ادامه پیدا کرده باشه، تا سرامیک بتونه با یک پروفایل امرجنس محدب و پیوسته از داخل سالکوس بیرون بیاد و سمت لینگوال هم قابل تمیز شدن بمونه.


• هزینه‌ی باز کردن کانتکت
  اینجاست که بحث هزینه شروع می‌شه، چون باز کردن کانتکت رایگان نیست و مینای پروگزیمالی رو می‌بره که دیگه برنمی‌گرده. این هزینه بسته به شرایط کیس دو معنی کاملاً متفاوت داره. گاهی کانتکت به دلیل دیگه‌ای باز شده، مثل همین کیس که پوسیدگی پروگزیمال خودش کانتکت رو گرفته بود و من فقط پوسیدگی رو برداشتم. در این حالت مینا به هر حال رفته و امبراژور به هر حال از کنترل خارج شده، پس جایی برای تردید نمی‌مونه و وینگ در واقع جبران فضاییه که خود تراش ایجاد کرده. اما گاهی کانتکت سالمه و می‌خوایم فقط به خاطر وینگ بازش کنیم، و اینجا باید واقعاً سنجید که در ازای این مینا چقدر زیبایی به دست میاد. وقتی هیچ دلیل دیگه‌ای برای لمینیت وجود نداره، کامپوزیت مستقیم معمولاً انتخاب منطقی‌تریه، چون بدون تراش انجام می‌شه و اگر لثه بعداً بیشتر تحلیل بره قابل تعمیره.


• میزان بستن امبراژور
  یک نکته‌ی مهم هم در مورد میزان بستن هست: لزومی نداره کل امبراژور بسته بشه، و اتفاقاً بستن کامل گران‌ترین بخش کاره. منطقش شبیه بستن دیاستمه؛ هر چه بخوایم کانتکت سرامیکی رو پایین‌تر و نزدیک‌تر به پاپیلا ببریم، سرامیک باید از ناحیه‌ی سرویکال‌تری از دندان بیرون بزنه و برای اینکه اونجا اورکانتور و لبه‌دار نشه، تراش باید در همون ناحیه عمیق‌تر و مارجین زیرلثه‌ای‌تر باشه. این دقیقاً ناحیه‌ایه که مینا کمترین ضخامت رو داره و تراش عمیق‌تر تقریباً به‌طور قطع مارجین رو روی عاج یا سمان می‌اندازه، اون هم زیر لثه که باندینگ و کنترل رطوبت سخت‌تره. از طرف دیگه، در مثلث‌های بزرگ نتیجه‌ی بستن کامل یک کانتکت بلند و غیرطبیعیه که لزوماً از خود مثلث زیباتر نیست.


• جمع‌بندی
  به همین دلیل، کاهش کنترل‌شده معمولاً انتخاب بهتریه: جایی متوقف می‌شیم که مارجین هنوز روی مینا یا نزدیک به اونه، امرجنس بدون تراش اضافه محدب می‌مونه، و کانتکت تناسب طبیعی خودش رو حفظ می‌کنه. کوچک‌تر شدن مثلث با این شرایط خودش نتیجه‌ی موفقه، به شرط اینکه بیمار هم از قبل همین رو انتظار داشته باشه.

محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندان‌پزشکان و دانشجویان دندان‌پزشکی تهیه شده است.