بار–کلیپ یا بال–اورینگ؟ واقعاً کدوم بهتره؟

این جمع‌بندی بر اساس یک systematic review تهیه شده و دو سیستم اتصال اوردنچر را از نظر کلینیکی و بیومکانیکی با هم مقایسه می‌کند.

در درمان اوردنچر، اتصال دنچر به ایمپلنت‌ها توسط «اتچمنت» انجام می‌شود؛ قطعه‌ای که مسئول نگه‌داری و ثبات پروتز است.

🔹 انواع سیستم‌های مورد بررسی

• Bar–clip: ایمپلنت‌ها توسط یک بار به هم متصل می‌شوند و کلیپ داخل دنچر قرار می‌گیرد. در برخی طراحی‌ها، به‌ویژه با کنسول، احتمال تجمع پلاک و افت سریع‌تر رتینشن وجود دارد.
• Ball–O-ring: هر ایمپلنت یک بال مجزا دارد و در دنچر از اورینگ پلاستیکی استفاده می‌شود. نقطه‌ضعف اصلی این سیستم، مصرفی بودن اورینگ‌ها و نیاز به تعویض دوره‌ای آن‌هاست.

🔹 رتینشن و رفتار بیومکانیکی

• کوتاه‌مدت (۶–۱۲ ماه): برخی مطالعات نشان می‌دهند Ball–O-ring در ابتدا گیر بهتری ایجاد می‌کند.
• چرخه‌های طولانی (in-vitro): بار–کلیپ در سیکل‌های اولیه افت رتینشن بیشتری دارد، اما پس از تعداد بالای سیکل‌ها، عملکرد نهایی هر دو سیستم تقریباً مشابه است.

نکته‌ی کلیدی: فاصله بین ایمپلنت‌ها

• کمتر از ۲۳ میلی‌متر → تفاوت معنی‌داری وجود ندارد
• بیشتر از ۲۹ میلی‌متر → ✅ Ball–O-ring عملکرد بهتری دارد

دلیل این موضوع آن است که در بارهای بلند با یک کلیپ، تمرکز تنش ایجاد می‌شود، در حالی‌که سیستم بال نیروها را بهتر توزیع می‌کند.

🔹 اثرات بیولوژیک و کلینیکی

تحلیل استخوان:

• اکثر مطالعات تفاوت معنی‌داری بین دو سیستم نشان نداده‌اند.
• یک مطالعه مبتنی بر CBCT گزارش کرده است:
  • تحلیل استخوان در Ball–O-ring حدود ۰٫۳ تا ۰٫۶ میلی‌متر طی ۳ سال بیشتر بوده
  • این مقدار از نظر بالینی ناچیز تلقی می‌شود

رضایت بیمار (زیبایی، جویدن، تکلم):

• در مجموع مشابه است
• برخی مطالعات ۱۰‌ساله به نفع Ball–O-ring
• برخی مطالعات ۸‌ساله به نفع Bar–clip گزارش شده‌اند

بهداشت و توان بیمار:

• در بیماران با مهارت حرکتی ضعیف، تمیز کردن Bar–clip دشوارتر است
• افزایش ریسک هایپرپلازی، زخم مخاطی و کاندیدیازیس گزارش شده است

📌 جمع‌بندی

هیچ‌کدام از این دو سیستم «بهتر مطلق» نیستند.

انتخاب صحیح وابسته است به:

• فاصله و زاویه ایمپلنت‌ها
• طراحی پروتزی
• توان بیمار در رعایت بهداشت
• منطق بیومکانیکی کیس

در عمل، تصمیم‌گیری باید case-based باشد، نه سیستم‌محور.