ماکاپ تصویری با هوش مصنوعی: چرا با یک پرامپت جواب نگرفتم

English

در اینسایت ۸۹ بیماری را معرفی کردم که دو سانترال بالای او ریشه‌ی خیلی کوتاهی داشتند و لق بودند، هر دو لترال هم غایب بودند و طرح درمان پیشنهادی، کشیدن دو سانترال و گذاشتن دو ایمپلنت با چهار دندان در فاصله‌ی بین دو کانین بود. برای اینکه بیمار قبل از این تصمیم برگشت‌ناپذیر ظاهر حدودی نتیجه را ببیند، روی عکس داخل‌دهانی خودش با هوش مصنوعی یک ماکاپ تصویری ساختم. آنجا فقط عکس اول و نتیجه‌ی نهایی را گذاشتم، اما رسیدن به آن نتیجه با یک پرامپت اتفاق نیفتاد و مسیری که طی شد به نظرم از خود نتیجه مهم‌تر است.

در تلاش اول یک پرامپت نوشتم که هر دو کار را با هم می‌خواست: دو سانترال حذف شوند و به جای آنها چهار دندان در فاصله‌ی بین دو کانین قرار بگیرد. نتیجه مشخصاً اشتباه بود، چون دو سانترال تقریباً با همان عرض سر جایشان مانده بودند و فضا بین چهار دندان تقسیم نشده بود.

یکی دو بار دیگر هم با همین روش امتحان کردم و نتیجه‌ی قابل قبولی نگرفتم. بعد به این فکر افتادم که من در واقع دو کار جدا از هوش مصنوعی می‌خواهم، یکی حذف و یکی اضافه کردن، و وقتی این دو در یک پرامپت می‌آیند با هم قاطی می‌شوند. برای همین کار را به دو مرحله تقسیم کردم، به همان ترتیبی که در کلینیک هم اتفاق می‌افتد: اول کشیدن، بعد پروتز.

در مرحله‌ی اول فقط خواستم که دو سانترال حذف شوند و هیچ حرفی از دندان جدید نزدم. تأکید کردم که بقیه‌ی عکس کاملاً ثابت بماند، یعنی کانین‌ها، دندان‌های پایین، لثه، لب و رترکتور هیچ تغییری نکنند. نتیجه همان چیزی بود که می‌خواستم: فضای خالی بین دو کانین، بدون اینکه بقیه‌ی تصویر دست خورده باشد.

در مرحله‌ی دوم همین عکس بدون سانترال را دادم و توضیح دادم که چهار دندان در این فضا قرار بگیرد و مشخصات آنها چه باشد. این بار تقسیم فضا درست شد و چهار دندان در جای خودشان نشستند، اما لبه‌ی اینسایزال‌ها درست درنیامد و هم‌سطح نبودند.

این نتیجه‌ی اشتباه را کنار گذاشتم و روی آن ادامه ندادم، چون اصلاح کردن یک تصویر غلط یعنی دوباره چند تغییر را با هم خواستن. به جای آن برگشتم به همان عکس مرحله‌ی اول، یعنی عکسی که فقط سانترال‌ها از آن حذف شده بودند، و پرامپت را عوض کردم. متوجه شده بودم که هوش مصنوعی از عبارت کلی «چهار دندان بگذار» نمی‌فهمد که من چه نوع پروتزی در ذهن دارم و لبه‌ی اینسایزال باید چه وضعیتی داشته باشد. پس مسئله را همان‌طور که برای یک پروتز واقعی تعریف می‌کنم برایش توضیح دادم: پروتز از نوع FP3 باشد، یعنی علاوه بر تاج دندان‌ها بخشی از لثه را هم جایگزین کند، و لبه‌های اینسایزال هم‌سطح شوند. با این توضیح نتیجه درست شد.

هم در مرحله‌ی حذف و هم در مرحله‌ی اضافه کردن، در پرامپت تأکید کردم که بقیه‌ی جزئیات عکس دست نخورد. این تأکید خیلی مهم بود، چون ارزش این ماکاپ برای بیمار به این است که عکس دهان خودش را ببیند و فقط همان ناحیه‌ای که قرار است درمان شود تغییر کرده باشد. اگر رنگ لثه، شکل کانین‌ها یا دندان‌های پایین هم عوض شوند، تصویر دیگر دهان او نیست و مقایسه‌ی قبل و بعد معنایی ندارد.

سه چیز باعث شد این کار جواب بدهد. اول اینکه یک کار دو مرحله‌ای را در دو مرحله‌ی جدا خواستم و در هر مرحله فقط یک تغییر را مطرح کردم. دوم اینکه وقتی نتیجه‌ی مرحله‌ی دوم غلط بود، روی تصویر غلط کار نکردم و از همان عکس سالم مرحله‌ی قبل دوباره شروع کردم. سوم اینکه فرض را بر این گذاشتم که هوش مصنوعی منظور من را نفهمیده و باید همان مفهوم را با تعریف دقیق پروتزی برایش بگویم، مثل نوع پروتز و وضعیت لبه‌ی اینسایزال.