گاهی نپذیرفتن بیمار بهتر است

شرحِ مراجعه. بیمار با شکایتِ اصلیِ رفلکسِ شدیدِ گگ (Gag Reflex) و عدمِ امکانِ قالب‌گیریِ سنتی، جهتِ درمانِ پروتزِ ایمپلنت‌های خلفی مراجعه کرد. طبقِ اظهاراتِ بیمار، مقرر شده بود درمانِ زیبایی و روکش‌های قدامی توسطِ همکارِ دیگری انجام شود و اینجانب صرفاً بازسازیِ استاپ‌های خلفی (Posterior Stop) را عهده‌دار شوم.

گاهی نپذیرفتنِ بیمار بهتر است. پس از ارزیابی‌های کلینیکی، طرحِ درمان به دلایلِ زیر رد شد و بیمار پذیرفته نشد:

1. وضعیتِ آناتومیک و بهداشتِ ضعیف. کنترلِ بهداشتِ دهانِ بیمار نامناسب ارزیابی شد. ایمپلنت‌های خلفی شیب به سمتِ باکال (Buccal Inclination) دارند و لثه‌ی کراتینیزه‌ی اطرافِ آن‌ها نیز محدود (Deficient) است. این فاکتورها در کنارِ بهداشتِ ضعیف، ریسکِ بروزِ تحلیلِ استخوان و بافتِ نرم را در آینده به شدت بالا می‌برند.
2. عدمِ هم‌خوانی در درمانِ مشترک و تفکیکِ مسئولیت. با توجه به ارزیابیِ کیفیتِ کورِ دندانِ کانین (دندان ۳) بالا چپ، تبحرِ همکارِ درمانگرِ بخشِ قدامی زیرِ سؤال بود. از آنجا که درمانِ پروتزِ قدام و خلف به‌شدت به یکدیگر وابسته‌اند، عدمِ انسجام بینِ دو درمانگر ریسکِ بروزِ تداخلاتِ اکلوزالی را افزایش می‌داد و در صورتِ بروزِ شکست، مسئولیتِ درمان را به‌طورِ ناعادلانه‌ای متوجهِ پروتزِ خلفی می‌کرد.
3. نگرشِ بیمار نسبت به درمان. ارزیابیِ رفتارِ بیمار نشان داد که ایشان به‌دنبالِ درمانِ باکیفیت و استاندارد نیست، بلکه صرفاً قصدِ بهینه‌سازیِ مسیرِ درمان (کوتاه‌کردن و تسهیلِ فرآیندها به‌نفعِ خود) را دارد؛ موضوعی که در کنارِ بهداشتِ ضعیف، ریسکِ چالش‌های بعدی و عدمِ همکاریِ بیمار را دوچندان می‌کند.

️نتیجه‌گیری و Clinical Tip: به دلیلِ عدمِ وجودِ پیش‌آگهیِ قابلِ قبول و ریسک‌های بالای کلینیکی و ارتباطی، درمانِ بیمار پذیرفته نشد. وقتی طرحِ درمان به دو درمانگرِ ناهماهنگ تقسیم می‌شود و مسئولیتِ شکستِ احتمالی به‌طورِ ناعادلانه بر دوشِ یک بخش می‌افتد، ادامه‌ندادن به آن درمان — هرچند بیمار مراجعه‌کننده و خواهانِ آن باشد — تصمیمِ حرفه‌ای‌تری است.

محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندان‌پزشکان و دانشجویان دندان‌پزشکی تهیه شده است.