اسپلینت اکلوزال

تعریف

اسپلینت اکلوزال یک وسیله‌ی متحرک است که سطوح اکلوزال یک قوس را می‌پوشاند و رابطه‌ی اکلوزالی جدیدی بین دو فک ایجاد می‌کند. رایج‌ترین و مستندترین شکل آن، اسپلینت استابیلیزیشن با پوشش کامل قوس و آکریل سخت است (نایت‌گارد، اسپلینت میشیگان)، که در آن همه‌ی دندان‌های مقابل به‌طور هم‌زمان و یکنواخت با سطح صاف اسپلینت تماس دارند و در حرکات excursive، گاید قدامی و کانین باعث دیسکلوژن دندان‌های خلفی می‌شود. انواع دیگری هم وجود دارند: اسپلینت نرم، اسپلینت‌های با پوشش جزئی مثل دیپروگرمر قدامی و NTI، و اسپلینت ریپوزیشنینگ قدامی که هدفش تغییر موقعیت کندیل و دیسک است.

مرز مفهوم و سوءبرداشت‌ها

اشتباه پرتکرار این است که اسپلینت را «درمان براکسیسم» بدانیم. اسپلینت رفتار براکسیسم را حذف نمی‌کند. مطالعات EMG نشان می‌دهند فعالیت عضلانی ممکن است به‌طور موقت کاهش پیدا کند، ثابت بماند، یا حتی در برخی بیماران افزایش یابد. کارکرد اصلی اسپلینت محافظتی است: نیرو به‌جای مینا، سرامیک و رستوریشن، به آکریل وارد می‌شود.

سوءبرداشت دوم درباره‌ی اسپلینت نرم است. راحتی ساخت و تحمل اولیه‌ی بهتر باعث شده به‌عنوان معادل ارزان‌تر استفاده شود، در حالی که سطح غیرقابل تنظیم آن تماس‌های نامنظم می‌سازد، سریع فرسوده می‌شود، و در بخشی از بیماران فعالیت عضلانی را بیشتر می‌کند. جای آن بیشتر محافظت ورزشی است تا مدیریت براکسیسم.

سوءبرداشت سوم مربوط به اسپلینت‌های با پوشش جزئی است. وسیله‌ای که فقط دندان‌های قدامی را می‌پوشاند، دندان‌های خلفی را بدون تماس رها می‌کند، و اگر بدون کنترل و برای مدت طولانی استفاده شود می‌تواند دقیقاً همان چیزی را بسازد که در کانسپت دال عمداً از آن استفاده می‌کنیم: اراپشن خلفی و تغییر دائمی اکلوژن. این عارضه در پوشش کامل قوس رخ نمی‌دهد.

نقش در تصمیم‌گیری درمانی

اسپلینت سه کارکرد متفاوت دارد که نباید با هم قاطی شوند: محافظت از ساختار و رستوریشن در بیمار براکسر، دیپروگرم کردن عضلات برای گرفتن رکورد در سنتریک ریلیشن، و آزمون برگشت‌پذیرِ تحمل بیمار پیش از یک تصمیم غیرقابل بازگشت مثل افزایش بعد عمودی. تصمیم درباره‌ی طراحی (پوشش کامل یا جزئی، فک بالا یا پایین، سخت یا نرم) از همین هدف بیرون می‌آید، نه از عادت.

اسپلینتی که تحویل داده شود و تنظیم و پیگیری نشود، خودش عامل تغییر اکلوژن می‌شود. اسپلینت نیرو را حذف نمی‌کند، فقط مسیر رسیدن آن به بافت‌ها را عوض می‌کند، و درمانی که این تمایز را نبیند، از یک وسیله‌ی محافظ یک عامل آسیب می‌سازد.