Osseointegration

تعریف

اسئواینتگریشن، اتصال مستقیم ساختاری و عملکردی میان استخوان زنده و سطح ایمپلنت بارگذاری‌شونده است، بدون حضور بافت نرم یا فیبروزی واسط در سطح میکروسکوپ نوری (تعریف برانمارک). از نظر بافت‌شناسی این پدیده به‌صورت تماس مستقیم استخوان با ایمپلنت (Bone-to-Implant Contact) دیده می‌شود و حاصل یک فرایند ترمیمی است که یک انکوریج صلب و آنکیلوزمانند ایجاد می‌کند.

مرز مفهوم و سوءبرداشت‌ها

رایج‌ترین سوءبرداشت این است که اسئواینتگریشن را یک «جوش‌خوردگی آنی» یا یک وضعیت ایستا و دائمی بدانیم. اسئواینتگریشن یک فرایند بیولوژیک پویاست: ابتدا ثبات اولیه‌ی مکانیکی (primary stability) و سپس ثبات ثانویه‌ی بیولوژیک شکل می‌گیرد، و این وضعیت می‌تواند در اثر بارگذاری نامناسب یا پری‌ایمپلنتیت از دست برود. خطای دیگر، تصور تماس صددرصدی استخوان با ایمپلنت است؛ BIC هیچ‌گاه کامل نیست.

همچنین نباید ثبات اولیه‌ی مکانیکی را با اسئواینتگریشن بیولوژیک یکی دانست — این دو ماهیت متفاوتی دارند. در نهایت، ایمپلنت اسئواینتگره‌شده مانند دندان رفتار نمی‌کند: فاقد لیگامان پریودنتال است، انکیلوز شده و حس عمقی و تحرک فیزیولوژیک ندارد.

نقش در تصمیم‌گیری درمانی

اسئواینتگریشن بر انتخاب پروتکل بارگذاری (immediate در برابر delayed)، طراحی و سطح ایمپلنت، مدت زمان ترمیم، روش ارزیابی ثبات (مانند ISQ) و درک سازوکار شکست اثر می‌گذارد. نادیده‌گرفتن تمایز میان ثبات اولیه و ثبات بیولوژیک، به بارگذاری زودهنگام و شکست ایمپلنت منجر می‌شود.

اسئواینتگریشن هدفی نیست که یک‌بار در جراحی به دست بیاید و تمام شود؛ بلکه یک وضعیت بیولوژیک است که پیوسته یا حفظ می‌شود یا از دست می‌رود.