DentCast
DentCast
دکتر فواد شهابیان

نکتهٔ کلینیکی ۱۱۶ — شکست مکرر کانکتور روکش‌های ایمپلنتی زیرکونیا در بیمار پارافانکشنال

تاریخ انتشار: آخرین بازبینی:
English

پرسش

بیمار آقای ۶۵ ساله‌ای است با عضلات جونده‌ی بسیار قوی و نشانه‌های پارافانکشن. اکلوژن او گروپ فانکشن است و فست‌های سایشی دارد. روکش‌های ایمپلنتی قبلی او همه چیپینگ داشتند. روکش تک‌واحدی مونولیتیک زیرکونیا که برای ایمپلنت ۱۶ ساختم هم یک بار شکست.

رادیوگرافی پانورامیک قبل از شروع درمان

در سمت چپ بالا، روکش‌های ایمپلنتی را به‌صورت متصل، مونولیتیک زیرکونیا و اسکروسمنتد ساختم. بعد از هشت ماه از کانکتور بین ۲۵ و ۲۶ شکستند. بار دوم اکلوژن را کمی کم کردم و عدم نشست جزئیِ بار اول هم دیگر وجود نداشت. با این حال، بعد از دو ماه دوباره از همان کانکتور شکستند.

رادیوگرافی پانورامیک بعد از درمان
نمای داخل دهانی روکش‌های متصل سمت چپ بالا

بلنک‌ها از دو برند مختلف بودند (XD Cera و Amann Girrbach). بیمار از نایت گاردی که برایش ساختم استفاده نمی‌کند.

اشتباه من کجاست و حالا چه کار باید بکنم؟

پاسخ

وقتی رستوریشن از کانکتور می‌شکند، مسئله نیروست. رستوریشن بدون نیرو نمی‌شکند. وجود فست‌های سایشی از همان ابتدا نشان می‌داد که بیمار پارافانکشن دارد، و در این بیماران عوارض رستوریشن بیشتر است. پس طرح درمان باید از اول بر پایه‌ی کنترل نیرو چیده شود.

بررسی اکلوژن: تنظیم اکلوژن فقط کوتاه کردن روکش‌ها نیست. وقتی اکلوژن گروپ فانکشن است، شیب کاسپ‌های خلفی در حرکات طرفی وارد تماس می‌شود و ممکن است تداخلی وجود داشته باشد که در معاینه دیده نشده است. بخش زیادی از مشکل احتمالاً از همین تداخل‌هاست. حرکات طرفی باید دقیق چک شوند و شیب کاسپ‌های خلفی صاف‌تر شود تا روکش‌های ایمپلنتی از گروپ فانکشن خارج شوند. در بیمار پارافانکشنال، خارج کردن خلفی‌ها از حرکات طرفی و انتقال گاید به کانین، فعالیت عضلات را در کلنچ طرفی کاهش می‌دهد. همه‌ی تغییرات بعدی به شرطی جواب می‌دهند که این تنظیم اکلوژن درست انجام شده باشد.

طراحی روکش‌ها: وقتی شکستگی از کانکتور اتفاق می‌افتد، بهتر است روکش‌ها جدا از هم ساخته شوند، چون کانکتور نقطه‌ی ضعف رستوریشن است و انتقال نیرو به این ناحیه باعث شکستگی از همان‌جا می‌شود. هر جا امکان تک‌روکش وجود دارد، بهتر است اتصال حذف شود.

جنس زیرکونیا: به‌جای زیرکونیای شفاف بهتر است از زیرکونیای 3Y استفاده شود، چون استحکام بیشتری دارد. در ناحیه‌هایی که خطر شکستگی وجود دارد، روکش مونولیتیک (بدون لیر) ساخته شود. ایراد 3Y رنگ آن است و لیر کردن هم ریسک چیپینگ دارد. ولی در این ناحیه رنگ فقط برای ۲۵ اهمیت دارد و روکش‌های دیستال‌تر می‌توانند بدون نگرانی مونولیتیک 3Y باشند.

کنترل نیرو: بیمار از گارد فعلی استفاده نمی‌کند و بهتر است گارد نرم در نظر گرفته شود. افزایش استحکام و رفع نقاط ضعف باید همراه با کنترل نیرو باشد. اگر روکش‌ها مونولیتیک 3Y و جدا از هم ساخته شوند ولی نیرو کنترل نشود، نیرو سراغ ضعیف‌ترین جزء بعدی سیستم می‌رود و این بار ممکن است پیچ دچار مشکل شود. حذف یک نقطه‌ی ضعف بدون کنترل نیرو، فقط محل شکست را جابه‌جا می‌کند.

محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندان‌پزشکان و دانشجویان دندان‌پزشکی تهیه شده است.

دکتر فواد شهابیان متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت

جستجوی سراسری دنت‌کست